Απαντήσεις στις ερωτήσεις μας σχετικά με την Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων και των Ενιστάμενων

Publié le par Theophylactère

English version

 

Στην ανοικτή επιστολή μας που δημοσιεύθηκε την 11η Απριλίου, 2014, αναγείραμε 3 ερωτήσεις που αφορούν την ένωση μεταξύ της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων υπό τον Καλλίνικο Αθηνών και τους Ενιστάμενους. Ο επίσκοπος Φώτιος Μαραθώνα μόλις απήντησε στις εν λόγω ερωτήσεις στα Ελληνικά. Μας εξουσιοδότησε δε να τις δημοσιεύσουμε. Ιδού οι απαντήσεις. 

 

Ἐπιτρέπει τὸ κείμενο νὰ πιστεύουν Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ὅτι ὑπάρχει ἁγιαστικὴ χάρις εἰς τὴν λεγομένη «ἐπίσημη ὀρθοδοξία»  

ΑΠΑΝΤΗΣΗ 1: Ὄχι. Ἁπλῶς εἶναι ἕνας ἤπιος τρόπος γιὰ  νὰ διατυπωθεῖ αὐτό (ὅτι δὲν ὑπάρχει) ὑπαγορευόμενος ἀπό ποιμαντικές συνθῆκες. Βλέπε καὶ σχετικό σχόλιο τοῦ Ματθαϊκοῦ ἀδελφοῦ Βασιλείου στὸ τέλος τῶν ἀπαντήσεων.

 

Ἐὰν ναὶ, τότε ἀνοίγει τὸν πίθο τῆς Πανδώρας μὲ μία σειρὰ ἀντιφάσεων.  Διότι εἶναι:

 Σὲ ἀντίφαση μὲ τὴν ὁμολογία τῆς Ἐκκλησίας ἡ ὁποία δὲν παραδέχεται ἁγιαστικὴ χάρη εἰς τοὺς αἰρετικοὺς καὶ τὴν συνήθεια νὰ βάλει σὲ κανόνα ἐκείνους μὲ ἐσφαλμένη ἀντίληψη περὶ τοῦτου τοῦ θέματος.  Καὶ τὶ γίνεται τῶρα ἄν κάποιος δηλώσει ὅτι, βασισμένος στὸ ἐκκλησιαστικὸ κείμενο καὶ στὴν προαναφερμένη ἀσαφὴ φράση, πίστευει πὼς ὑπάρχει ἁγιαστικὴ χάρις στὴν λεγομένη «ἐπίσημη ὀρθοδοξία»;  Θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ καθαιρεθεῖ ἄν εἶναι ἐπίσκοπος, ἥ ἀφορισθεῖ ἄν εἶναι λαϊκὸς βάσει τοῦ  ΜΣΤ' (46) κανόνος τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων; (2η ἐρώτηση)

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ 2 : Εἴπαμε, ή ἀπάντηση στὴν πρώτη ἐρώτηση εἶναι ΟΧΙ. Τώρα, ἂν κάποιος Κληρικός δηλώσει δημοσίως ὅτι, πίστευει πὼς ὑπάρχει ἁγιαστικὴ χάρις στὴν λεγομένη «ἐπίσημη ὀρθοδοξία», θὰ πρέπει νὰ κληθεῖ σε ἀπολογία ἐνώπιον του ἁρμοδίου Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου.

 

Σὲ ἀντίφαση μὲ τὸ ἀνάθεμα Ρώσων τῆς Διασπορᾶς κατὰ τοῦ οἰκομενισμοῦ τὸ ὁποίο ἐκβάλλει τῆς Ἐκκλησίας ὅσους πιστεύουν πὼς ὑπάρχουν ἐνεργὰ μυστήρια ἐκτὸς Ἐκκλησίας.  Ἀνέχονται καὶ θὰ ἀνέχονται πιστοὶ στὴν Ἐκκλησία τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν οἰ ὁποίοι πιστεύουν ὅτι ὑπάρχει ἁγιαστικὴ χάρις στὴν λεγομένη «ἐπίσημη ὀρθοδοξία»;  (ἐρώτηση τρίτη)

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ 3 : Στὸ ἴδιο τὸ Ἐκκλησίολογικό Κείμενο ὑπάρχει ρητή ἀναφορά στὴν § ΣΤ3 ὅτι «Ἡ ἐφαρµογὴ τῆς Οἰκονοµίας κατὰ τὴν εἰσδοχὴν τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισµατικῶν εἰς Ἐκκλησιαστικὴν Κοινωνίαν, οὐδόλως σηµαίνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει τὴν ἐγκυρότητα καὶ τὸ ὑπαρκτὸν τῶν μυστηρίων αὐτῶν, τῶν τελεσθέντων ἐκτὸς τῶν Κανονικῶν καὶ Χαρισματικῶν Ὁρίων Αὐτῆς.» Και στην Υποσημείωση 38 της απλοελληνικής αποδόσεως: ««Κανονικὰ καὶ Χαρισματικὰ Ὅρια»· τὰ μὲν «Κανονικὰ Ὅρια» ὁρίζονται ἀπὸ τὰ Δόγματα καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας (Βλέπε καὶ ὑποσημείωση 18, «Κανονικοί»), τὰ δὲ «Χαρισματικὰ Ὅρια» ὁρίζονται κυρίως ἀπὸ τὰ Ἱερὰ Μυστήρια, διὰ μέσου τῶν Ὁποίων ἐπενεργεῖ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ στοὺς Πιστούς· στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὰ δύο αὐτὰ Ὅρια δὲν διαχωρίζονται, ἀλλὰ ταυτίζονται. Ἡ ἀναφορὰ ἐδῶ τῶν ὅρων αὐτῶν γίνεται ἀκριβῶς γιὰ νὰ τονισθεῖ ἡ ταύτισή τους, ἐπειδὴ οἱ Οἰκουμενιστὲς θεωροῦν τὰ Χαρισματικὰ Ὅρια τῆς Ἐκκλησίας εὐρύτερα τῶν Κανονικῶν Ὁρίων Αὐτῆς, δηλαδὴ ἀναγνωρίζουν μυστηριακὴ χάρη καὶ στὶς ποικίλες αἱρετικὲς Κοινότητες (Βλέπε προηγουμένως, ἐντὸς τοῦ Κειμένου, §§ Β΄, 2 καὶ 11).»

 

    Σε ἀντίφαση μὲ τὶς ὁμολογιακὲς ἐγκυκλίους τοῦ 1935, τοῦ 1950, καὶ τοῦ 1974 τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος οἰ ὁποίες κηρύττουν τὴν ἀπουσία τῆς ἁγιαστικῆς χάριτος στὴν κρατικὴ ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.  Πράγματι τὸ νέο κείμενο ἀποφασίζει νὰ μὴν κάνει καμμία ξεκάθαρη δηλώση περὶ τῆς ἀπουσίας τῆς χάριτος στὴν λεγομένη «ἐπίσημη ὀρθοδοξία», ἀφήνοντας (ὅπως φαίνεται) νὰ ἐννοηθεῖ ἡ πιθανότης νὰ πιστεύει κανεὶς ὅτι ὑπάρχει  ἁγιαστικὴ χάρις στὴν λεγομένη «ἐπίσημη ὀρθοδοξία».  Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ κρατικὴ ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀνήκει στὴν λεγομένη «ἐπίσημη ὀρθοδοξία» μας ἀφήνει νὰ πιστεύουμε τῶρα ὅτι  ἡ κρατικὴ ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος διατηρεῖ κάποια ἁγιαστικὴ χάρη σὲ πλήρη ἀντίθεση  μὲ τὶς ὁμολογιακὲς ἐγκυκλίους τοῦ 1935, τοῦ 1950, καὶ τοῦ 1974; (τέταρτη ἐρώτηση)

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ 4 : Ἀσφαλῶς καὶ ἰσχύουν οἱ ἐγκύκλιοι. Μάλιστα Κατὰ τὴν Συνεδρίαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τοῦ περαμένου Ἀπριλίου:

 «5. Ἐπεβεβαιώθη, ὅτι ἡ ἀφιέρωσις τοῦ Ἡμεροδείκτου τοῦ ἔτους 2015 παραμένει ὡς εἶχεν ἀποφασισθῆ κατὰ τὴν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας τοῦ παρελθόντος Σεπτεμβρίου, ἤτοι εἰς τὴν Ὁμολογίαν τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν τοῦ 1935 καὶ τὴν συγκρότησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος, ἐρρυθμίσθησαν δὲ λεπτομέριαί τινες τῆς ἐκδόσεως.»

 

     Ἄν ἰσχύουν οἱ ὁμολογιακὲς ἐγκυκλίους τοῦ 1935, τοῦ 1950, καὶ τοῦ 1974, τότε ἡ ἀπουσία τῆς ἁγιαστικῆς χάριτος στὴν κρατικὴ ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι βεβαιωμένη.  Ἀλλὰ ἐκτὸς τῆς περιπτώσεως τῆς  Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας εἶναι δυνατὸν ἀλλοῦ στὴν λεγομένη «ἐπίσημη ὀρθοδοξία»  νὰ ὑπάρχει ἁγιαστικὴ χάρις; (πέμπτη ἐρώτηση). 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ 5 : Ἐπαναλαμβάνω ὅτι οἱ ἐγκύκλιοι τῶν ἐτῶν 1935, 1950 και 1974, όπως και αυτὴ τοῦ 2002 ἰσχύουν. Τὸ γεγονός ὅτι ἀναφέρονται στὴν Ἐκκλησία τῶν Νεοημερολογιτῶν (διότι αὐτό τὸ πρόβλημα άντιμετώπιζαν οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἐδῶ στον Ἑλλαδικό χῶρο) εἶναι μία ἔλλειψη ποὺ καλούμαστε τώρα νὰ καλύψουμε μὲ νέες ἀποφάσεις ποὺ δὲν θὰ περιορίζονται στὰ στενὰ Ἑλλαδικά πλαίσια. Ἄρα ἡ ἀπάντηση στὴν ἐρώτηση 5 εἶναι ΟΧΙ.

 

Ἐὰν ναὶ, εἶναι ὁ νεοημερολογιτισμὸς στὴν Ἑλλάδα τόσο διαφορετικὴ ἀπὸ τὸν νεοημερολογιτισμὸ στὴν Κωνσταντινούπολη, Ρουμανία, Ἀντιοχεία, Ἀλεξάνδρεια, Φινλανδία καὶ Τσεχία, ὥστε νὰ δικαιολογήσουμε τὴν ὕπαρξη ἁγιαστικῆς χάριτος σὲ αὐτὲς τὶς συγκεκριμμένες ἐκκλησίας τῆς λεγομένης «ἐπισήμου ὀρθοδοξίας»; (ἔκτη ἐρώτηση)

ΑΠΑΝΤΗΣΗ 6 : Ἡ ἀπαντηση στην προηγούμενη ἐρώτηση ἦταν ὄχι, συνεπῶς δὲν ἔχει νόημα ἡ ἀπάντηση στην 6η ἐρώτηση.

 

 

 Σὲ ἀντίφαση μὲ τὸ ἀνάθεμα τοῦ 1987 κατὰ τοῦ νῦν κεκοιμημένου Κυπριανοῦ τῆς Φυλῆς γιὰ λόγους ὅτι ὁ ἴδιος ἀναγνώριζε ἁγιαστικὴ χάρη στὴν κρατικὴ ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.  Συγχωρέστε μας ἄν δὲν ἔχουμε καταλάβει καλῶς τὸ ἀνάθεμα.  Ὑπάρχει ἀντίφασις μεταξὺ τοῦ ἀναθέματος τοῦ Κυπριανοῦ καὶ τοῦ νέου κειμένου; (ἔβδομη ἐρώτηση). 

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ 7 : Κατ’ ἀρχήν ΠΟΤΕ δὲν ἀναθεματίσθηκε ὁ ἐκλιπῶν Μητροπολίτης Κυπριανός. Ἐπεβλήθη τὸ ἐπιτίμιο τῆς καθαιρέσεως τὸ 1986 (δημοσιεύθηκε τὸ 1987 στὴν «Φωνὴ τῆς Ὀρθοδοξίας»), διότι ὅπως γράφει ἐκεὶ: «Ἐὰν ὁ καθαιρεθεὶς Μητροπολίτης Κυπριανὸς εἶχεν μόνο ἀποκοπῆ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν καὶ αὐτοπεριορισθῆ εἰς τὴν Μονήν του, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος θὰ ἐξακολουθοῦσε ἀκόμη νὰ μακροθυμῇ εὐχομένη πάντοτε τὴν ἐπιστροφήν του, ὡς κάμνει καὶ διὰ τοὺς ἄλλους ἀποσχισθέντας ἀρχιερεῖς...», καὶ ὀλίγον κατωτέρῳ ἀναφέρει τοὺς λόγους τῆς καθαιρέσεως ἤτοι τὸ: «...νὰ ἱδρύῃ εἰς τὰ διάφορα μέρη ἰδικάς του σχισματικὰς ἐνορίας, νὰ παραπλανᾶ ἀνθρώπους καὶ ἀκόμη νὰ χειροτονῇ πλειάδα ἐπισκόπων, (...)» (ἀ.φ. 811, Ἰανουάριος - Φεβρουάριος 1987, σελ. 23, β´ στήλη).

Εἶναι ξεκάθαρο, ὅτι τὸ επιτίμιο ἐπεβλήθη διότι ὁ Μητροπολίτης Κυπριανός, ἔκανε χειροτονίες Ἀρχιερέων καὶ συνέστησε ἰδιαίτερη Σύνοδο.

 

Θὰ θελήσετε νὰ ἐξηγήσετε εἰς ἡμᾶς μὲ θεολογικὲς λεπτομέρειες ὑπὸ ποίων συνθηκῶν τελέσατε ἐπιμνημόσυνο δέηση διὰ τὸν κεκοιμημένο Κυπριανὸ ἄπαξ καὶ ἐτελεύτησε ἐκτὸς Ἐκκλησίας (ὀγδόη ἐρώτηση)

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ 8 : Ἐφ’ ὅσον οἱ διάδοχοι τοῦ Μητροπολίτου Κυπριανοῦ ᾖραν τὴν ἀποτείχιση τοῦ 1984 καὶ κατήργησαν τὴν ἰδιαίτερη Σύνοδο τους τῶν Ἐνισταμένων, ἐκτελῶντας τὴν ἐπιθυμία τοῦ ἰδίου τοῦ ἐκλιπῶντος, ἦταν δυνατή ἡ ἄρση τῶν ἐπιτιμίων τῶν ἐπιβληθέντων διὰ τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 5/1986 ἀπὸ 5/18 -11-1986 Ἀποφάσεως τοῦ Συνοδικοῦ δι᾿ Ἀρχιερεῖς Δικαστηρίου. Θὰ ἄξιζε νὰ δεῖτε τὴν σχετική ἀνακοίνωση τῶν Ἀποφάσεων τῆς Συνόδου:

 

http://ecclesiagoc.gr/index.php/anakoinwseis/459-anakoinwsis-apofasvn-i-s-i-2014-3-18

 

Παρόμοια ἄρση ἐπιτιμίου καθαιρέσεως ἔγινε καὶ στὴν περίπτωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Αὐξεντίου. Σε παλαιότερες ἐποχές, μπορῶ νὰ ἀναφέρω τὸ παράδειγμα τοῦ Ἀναθεματισμοῦ τοῦ Βασιλέως τῶν Σέρβων Στεφάνου Δουσάν, τοῦ ἀντικανονικά ἀνακηρυχθέντος Πατριάρχου Σερβίας Ἰωαννικίου καί ὅλων ὅσων κοινωνούσαν μέ αὐτούς ἀπὸ τὴ Σύνοδο τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως τὸ ἔτος 1353. 20 ἔτη ἀργότερα τὸ ἀνάθεμα ἤρθη καὶ διαβάστηκαν συγχωρητικές εὐχές στοὐς τάφους τοῦ Δουσάν καὶ τοῦ Ἱωαννικίου.:

 

https://sites.google.com/site/bishopphotios/home/ekklesiastika-dokimia/hoignesioiorthodoxoichristianoitesserbias/4-ho-anathematismos-epi-stephanou-dousan

 

 

Παρακάτω παραθέτω αὐτούσιο ένα σχόλιο που έκανε ένας ἀγαπητός Ματθαιϊκός ἀδελφός που μένει στην Κύπρο, σὲ δημοσίευμα ενός ἰστολογίου σχετικά μὲ τὰ μυστήρια τῶν νεοημερολογιτών:

 

«Αγαπητέ αδελφέ Νικόλαε,

Όταν ήμουν νεώτερος και ζούσα στο εξωτερικό, με ερωτούσαν οι Νεωτεριστές Οικουμενιστές για να με παγιδεύσουν : - Ἔχομε Μυστήρια ἤ όχι; απαντούσα : - Γράμματα γνωρίζετε; - Ναί, γνωρίζουμε. - Τούς Κανόνες και την Παράδοσιν της Εκκλησίας τα γνωρίζετε; - Ναι, τα γνωρίζουμε! - Τότε έχω να σας πώ τα εξής : Εγώ καίτοι αμαρτωλός επειδή με προστάτευσε η Χάρις του Θεού να μην χωρισθώ από την Αλήθειαν τού Χριστού και να μην παρεκκλίνω δεξιά ή αριστερα, ξέρω ότι έχω μυστήρια. Εσείς πού αλλάξατε πορεία, αφού ξέρετε γράμματα, διαβάστε τι λένε οι Κανόνες και η Παράδοσις της Εκκλησίας για την περίπτωσί σας και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Νομίζω ότι δεν είναι ούτε συμφέρον ούτε συνετό να ερίζουν οι Γ.Ο.Χ. μεταξύ τους και να ασχολούνται με τα μυστήρια ή μή των Νεοημερολογιτών. Λέγει και ο Απόστολος : "Τι γάρ μοι και τούς έξω κρίνειν; τοὺς δὲ ἔξω ο Θεός κρίνει! (Α' Κορ. ε' 12,13). Εμείς αφού τούς παραδώσαμε στο έλεος του Θεού, Εκείνος ξέρει αν θα μακροθυμήση απέναντί τους, πῶς θα μακροθυμήση και για πόσο θα μακροθυμήση. Εμείς δεν είμαστε διαχειριστές του Ελέους του Θεού. Εμείς έχουμε υποχρέωσιν ως θεωρούντες πάντα νεωτερισμόν ως υπαγόρευμα του διαβόλου, να μην παραβλάψουμε την "Παραδοθείσαν Πίστιν" ούτε κατά ένα ιώτα ή μίαν κεραίαν. Το πρωτεύον λοιπόν είναι να συνεχίσουμε την καλήν αρχήν πού ετέθη, να ενωθούμε γενικά όλοι οι Γ.Ο.Χ. υπό μίαν ορθόδοξον ομολογίαν, με την οποίαν θα είμεθα συνεπείς ακολουθούντες κοινήν γραμμήν, και στην συνέχεια να συγκαλέσωμεν Πανορθόδοξον Σύνοδον, η οποία είναι και το επίσημον στόμα της Εκκλησίας, και θα εκφέρη τας επισήμους διατυπώσεις περί των παρεκλινόντων και απομακρυνθέντων της πατρώας ευσεβείας. Μέχρι εκείνης όμως της στιγμής εμείς δεν δυναμέθα να έχωμεν ουδεμίαν κοινωνίαν μετ' αυτών εν τοις μυστηρίοις και τή προσευχή γενόμενοι ούτω "κοινωνοί αλλοτρίων αμαρτημάτων" ομολογούντες ότι απορρίπτομεν και αποπτύομεν τα καινοτομηθέντα των καλαντάρια, τον οικουμενισμόν τους και το νεόκοπον βάπτισμά ή μάλλον επίχυσίν τους. Από τα λίγα πού γνωρίζω νομίζω ότι έτσι έκαμαν και οι Πατέρες απέναντι των αιρετικών. Αυθωρεί και παραχρήμα διέκοπτον κοινωνίαν μετά των αιρετικών, ανέμενον δε την σύγκλησιν τού αρμοδίου οργάνου, δηλαδή της Οικουμενικής Συνόδου, όχι για να μάθουν και να αποφασίσουν αν η κακοδοξία ήτο αίρεσις, αλλά όπως δια τού επισήμου στόματος της Εκκλησίας γίνουν όλες οι επίσημες διασαφήσεις και διατυπώσεις περί του ορθού δόγματος και εκφρασθή η επίσημος καταδίκη των αιρετικών. Ιστέον δε ότι την Σύνοδον την αποτελούσαν μόνον Ορθόδοξοι.

 

Συγχωρέστε με, με αγάπην Χριστού, ο αμαρτωλός δούλος του Θεού, Βασίλειος.»

 

http://krufo-sxoleio.blogspot.gr/2014/03/blog-post_24.html#comment-form 

 

Publié dans orthodoxie-libre

Commenter cet article